''miracledmusic'' heet het nu en de naam zegt het al ...
''Miracledmusic'' zal een log worden waarop ik zelfgemaakte muziekclips zal plaatsen ...
Op het moment ben ik druk bezig een top 2000 allertijden clipserie te maken ...
Maar niet alleen de top 2000 allertijden clips .... ook mijn mixen en andere clips zullen geregeld geplaatst worden ... gewoon even lekker zin in een muziekje ... hier is altijd wel wat te vinden
IK BEN VAN MENING DAT DIT WEL EENS EEN HELE GROTE STER ZOU KUNNEN WORDEN.
HAAR DEBUUT ALBUM IS IN IEDER GEVAL EEN PARELTJE: ''OUR VERSION OF EVENTS''.
EMELI SANDE WERD GEBOREN IN ALFORD (SCHOTLAND) OP 20 MEI 1987.
HAAR VADER KOMT UIT ZAMBIA EN HAAR MOEDER UIT ENGELAND.
DAT ZE VEEL POTENTIE HEEFT ALS SINGER/SONGWRITER BLIJKT WEL, ALS JE BEDENKT DAT BUITEN DE NUMMERS OP HAAR EIGEN ALBUM, ZE OOK NUMMERS SCHREEF VOOR O.A. CHERYL COLE, LEONA LEWIS EN (JA ECHT WAAR!) SUSAN BOYLE.
OP 15 DECEMBER 2011 WON ZE DE BRITISH AWARD CRITICS CHOICE 2012 ALS MEEST BELOFTEVOLLE NIEUWE ARTIEST.
HET DEBUUT ALBUM IS ZEER GEVARIEERD MET LEKKERE UPTEMPO NUMMERS EN PRACHTIGE BALLADS ... ECHT EEN AANRADER WAT MIJ BETREFT.
OP HET MOMENT STAAT HET AANSTEKELIJKE ''NEXT TO ME'' HOOG IN DE HITLIJSTEN ...
MAAR LUISTER OOK EENS NAAR ''MY KIND OF LOVE'', ''CLOWN'' EN ''RIVER'' ...
WE KENNEN NATUURLIJK ALLEMAAL WEL DE HITS VAN PHIL COLLINS, DE PRACHTIGE PROJECTEN VAN PETER GABRIEL EN STEVE HACKETT EN DE BAND VAN MIKE RUTHERFORD: MIKE & THE MECHANICS. JA, ALLEN DE OER-LEDEN VAN DE BAND ''GENESIS''. MAAR HOEVEEL VAN JULLIE WETEN DAT OOK DE TOETSENIST VAN DE BAND: TONY BANKS, SOLO ALBUMS HEEFT GEMAAKT EN ZELFS WAT BESCHEIDEN HITJES HEEFT GEHAD? DE BEKENDSTE WAS WEL ''THIS IS LOVE'' VAN HET ALBUM ''THE FUGITIVE'' UIT 1983.
DE SOUND IS NATUURLIJK TYPISCH JAREN 80 EN ERGENS HOOR JE HET HERKENBARE GENESIS-SOUNDJE OP DE ACHTERGROND. IK WORD HIER IN IEDER GEVAL BEST WEL VROLIJK VAN ...
GENIET VAN DE EXTRA LANGE 12'' UITVOERING EN IK HOOP DAT JULLIE HIER NET ZO VROLIJK VAN WORDEN ALS IK ...
Vers van de pers ... het geheime project, waar o.a. Mick Jagger aan mee werkte is uit: ''Super Heavy''.
Ik moet zeggen ... het is een heel verrassend album geworden. Ook erg vernieuwend, maar dat kan ook niet anders, als je weet, welke namen dit project hebben vorm gegeven.
Het idee van het project kwam van Dave E. Stewart ... ja wie kent hem niet ... de man die samen met Annie Lennox in de tachtiger jaren furore maakte met The Eurythmics. In een ontmoeting met Mick Jagger (Rolling Stones), werden de lijnen en ideeen uiteen gezet. Beide heren zijn groot liefhebber van indiase muziek, wat leidde tot de benadering van de indiase componist A.R. Rahman, die ook direct bereid was om aan het nieuwe project mee te werken.
Een ieder, die Mick Jagger kent, weet ook dat hij een groot liefhebber is van reggae. Wie kent niet de hit ''Don't Look Back'', dat hij in de jaren 70 samen met Peter Tosh de hitlijsten in zong.
Damian Marley (zoon van de legendarische Bob Marley) werd benaderd, om de reggaeton sound in het album te weven.
Het is daarom ook een heel bijzonder project geworden. De, merendeels, overheersende reggae sound, indiase muziekinvloeden met rock verweven, maakt dit album de moeite waard om te beluisteren ... waarbij niet te vergeten, de toevoeging van de wonderschone zangeres Joss Stone, die het geheel met haar geweldige en krachtige ''white soul'' -voice, compleet maakt.
De eerste single, dat van het album ''Super Heavy'' uit kwam heet "Miracle Worker''.
Paul Simon gaf een concert in Central Parks, New York
Het staat nog altijd voor mij in het geheugen gegrift, als een van de betere openlucht concerten ... compleet met geweldige muzikanten uit Zuid-Afrika.
Hier nog maar eens even het openings nummer ''The Obvious Child''
Het is mei. In gedachten zit ik op de bank. Mijn vaste
stekkie, al zon maand lang, of was het al twee maanden. Ik was niet alleen,
maar had wel even de behoefte om alleen te zijn. Ik negeerde de omgeving en
bleef alleen in mijzelf gekeerd. Zoals elk jaar rond deze maand. Althans in
ieder geval sinds 2000.
De T.V. stond aan, maar niet echt veel wat er op te zien
was, drong tot mij door. Tot er een item was over Rotterdam, Kralingen waar
het over ging, interesseerde me niet veel, maar heel even zag ik in mijn
gedachte het Kralingse bos het bankje de grote vijver en de bomen. Ik
voelde de rust uitstralen. In gedachte liep ik over het zandpad naar het
heempark gedeelte het was prachtig. Langzaam keerde ik me weer om en liep
terug naar het bankje in het bos. Midden op het pad bleef ik even stil staan.
Verder op het pad zag ik een man lopen. Slank en keurig gekleed Hij draaide
zich even om en zwaaide naar mij ik zag zijn gezicht stralen, een gezicht dat
ik zo goed kende. Ik wilde naar hem toe rennen, maar mijn benen wilde niet,
alsof ik vast geketend stond. De man draaide zich weer om en liep verder. In
zijn hand had hij een roos vast een prachtige rode roos.
Ik kwam weer in de realiteit terecht. Nog steeds zat ik op
het hoekje van de bank voor het raam. Voor mij stond de laptop open. Ik was wat
aan het pokeren bij Facebook, won wat, verloor wat, won weer wat, maar echt
veel interesserde mij ook dat al niet. De man in huis zette koffie voor me
neer. Ik negeerde hem, zonder dat ik het wilde, maar zo liep het nou eenmaal.
Ook hij zei verder niets. Hij kent de situatie in mij.
Het nieuws op de T.V. ging verder. De examens op school
waren ook alweer volop bezig. Ik zag een interview met een schooldirecteur. Op
de achtergrond liep een man door de gang, waarschijnlijk een concierge. Hij liep een kamer uit. Hij
keek even richting de kamera. Zijn gezicht was smal, evenals zijn postuur. Hij
had duidelijk een indonesische achtergrond. Hij draaide zicht weer om en liep
de gang uit met in zijn hand een vaas een vaas met rode rozen.
De volgende dag moesten we naar Rotterdam, althans, naar
Spijkenisse, maar hoe dan ook natuurlijk via Rotterdam. We reden rond twee uur
bij het kleinpolderplein richting de A20. Langs de snelweg doemde verderop al
de borden op met de haven nummers. Na de Benelux tunnel gepasseerd te zijn
volgde al snel de borden naar Spijkenisse. Daar ergens voorbij lag ook de
maasvlakte, waar de zeecontainers aankwamen waar mijn ex-man werkte. In
gedachte zag ik hem langs de zeecontainers lopen, met heel veel papieren in
zijn handen. Voor hem liep een collega en daarnaast een slanke man. Hij liep op
een container af. De andere mannen schenen hem niet te zien alleen ik Hij
deed de containerdeur open en liep naar binnen ik liep op de container af,
maar verder dan de deur kon ik niet het was, alsof ik tegen een wand van glas
liep. De man in de container keek naar me, met een vrolijk gezicht een
gezicht die ik uit duizenden herkende. Op mijn wang bengelde een traan ik
wilde roepen, maar kon niet. De man in de container stond op duizenden rode
rozen. Hij pakte er een en gooide deze de container uit. Ik wilde hem pakken,
maar het ging niet. Langzaam sloten de deuren zich en werd de container door
iets opgetild. Waarschijnlijk een havenkraan, maar nergens kon ik iets
waarnemen. De container verdween in het niets. Plotseling leek het alsof de
glazen muur was verdwenen. Ik kon weer verder lopen. De roos lag er nog en
langzaam pakte ik hem op de traan viel van mijn wangen ... Boven op de rode
bladeren van de roos papa zei ik zacht.
Het was 1970 we waren met zijn allen in de huiskamer er
werd muziek gedraaid en alle kinderen dansten behalve ik ik hoorde er
niet bij, zo voelde het maar ik vond dat ook totaal niet erg ik had mijn
maatje, ja als kind al. Mijn maatje voelde perfect aan, als ik werd
buitengesloten. Hij voelde ook perfect aan, dat ik het eigenlijk niet zo heel
erg vond. Ik keek naar de andere kinderen. Ik zat veilig tussen de benen van
mijn maatje en genoot op mijn manier bij mijn maatje, die er altijd voor me
was. Mijn maatje
Ik keek even om en zag op zijn gezicht een bezorgde blik
waarom weet ik niet er was niets aan de hand maar is dat wel zo? Ik keek
naar de tafel in de achterkamer. Op de tafel stond een vaas. Een vaas met rode
rozen. Ze waren prachtig. Ook mijn maatje keek naar de vaas. Hij stond langzaam
op en liep naar de tafel. Ik volgde hem. Uit de vaas haalde hij twee rozen.
Eentje was er verlept de andere was geknakt. Hij liep er mee naar de keuken
om ze weg te gooien. Toen hij terug kwam fatsoeneerde hij de vaas met de
overige rozen en ging weer op zijn stoel zitten. Ik kwam weer bij hem zitten en
samen genoten we weer van de steelgitaar-muziek, dat door de huiskamer klonk.
Jaren later het ging nu bergafwaarts met mijn maatje ik
voelde dat het niet lang meer zou duren. Het hoesten werd erger de pijnen
heviger dat zag ik elke keer als ik bij hem was. Maar hij mocht nog niet
weg ik wilde niet dat hij weg ging ik kan niet zonder mijn maatje. Maar aan de andere kant, dacht ik aan de vaas met rozen
met de verlepte roos, zag ik mijn maatje hoe mooi de roos ook was hij kon
niet meer tussen de stevige mooie rozen. De geknakte roos: dat moet ikzelf
geweest zijn mijn hart knakte, toen hij ons verliet er knakte nog veel meer
in mij waar ik nog steeds elke dag mee worstel wat ik ermee aan moet? Hoe
ik het moet verwerken? Ik weet het niet. Wel weet ik, dat de verlepte en de geknakte roos nooit
gescheiden werden mijn maatje haalde ze er beiden tegelijk uit en gooide hen
beide bij elkaar in de bak. Misschien dat ik daaruit de moed moet halen dat
mijn maatje en ik altijd gebonden zijn bij elkaar zijn zoals de verlepte en
de geknakte rozen.
Op de bank in de huiskamer droom ik nog even weg het is nu
al 12 jaar geleden een hele lange tijd, maar de herinneringen eraan lijken
gisteren gebeurd te zijn. Ik draai me om en kijk uit het raam. Het begint nu
donker te worden rechts in de zijstraat zie ik een man lopen. Echt duidelijk
zie ik hem niet, maar in zijn hand heeft hij een roos een roos die lijkt te
schitteren alles is verder schemerig, maar, heel gek, het rood van de roos
leek als enige te gloeien alsof het brandde. De man liep verder en verdween
langzaam de straat uit . Langzaam drong het tot me door de roos die gloeide ..
gloeide voor mij het moest mijn maatje zijn geweest met een boodschap hoe
zwaar het ook is, blijf in je leven stralen, zolang als je kan ooit zien we
elkaar weer aan de andere kant maar tot dan moet je het beste ervan maken met
de mensen om je heen, die om je geven en van je houden Wees de gloeiende roos
voor al die mensen en zij zullen je vaas
zijn, waarin je kunt gedijen.
Vandaag alweer 1 jaar geleden ...
persoonlijk
|
03 Februari 2011 | 18:15:59
Gisteren werd moeder eindelijk bij gezet in de urnen-muur ... eindelijk heeft ze haar plekje, bijna een jaar na haar overlijden ... nu kunnen we het eindelijk afsluiten ... rust ... maar o, wat is het nog moeilijk ...
